Re-integreren kun je leren

‘Ik ben aan het re-integreren’, is het antwoord dat ik geef als mensen mij vragen wat ik voor werk doe. Als ik het mijzelf hoor zeggen lijkt het net of ik het over iemand anders heb. Het voelt abstract, zowel het concept als het woord zelf. Re-integreren. Het klinkt een beetje alsof ik mijn kledingkast aan het herindelen ben. Zo’n routineklusje dat na verloop van tijd weer nodig is. Alle kleding op de grond, een korte blik op wat nog in gebruik is, alles weer netjes opvouwen en terug in de kast. Een klusje waar ik altijd ietwat tegen opkijk maar dat achteraf altijd voldoening geeft. Waarbij ik vervolgens mijzelf betrap even de kamer in te lopen om een blik te werpen op mijn opnieuw ingerichte kast. Routinewerk geeft voldoening en biedt ook zeker rust, maar het is ook onpersoonlijk. Want wat als je na verloop van tijd erachter komt dat die routine niet meer dienend is en het opruimen niet meer afdoende bevredigend is, of dat je kast zelfs geheel ter vervanging nodig blijkt te zijn?

Routinematig houd ik mij netjes aan alle plichten die je hebt binnen een re-integratieproces. Ik onderwerp me aan alle loopbaaninstrumenten en e-learnings. Allemaal in het teken om mij zo snel mogelijk uit deze situatie te helpen. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben zeker niet vies van een portie persoonlijke ontwikkeling en het leren van nieuwe vaardigheden. Echter als ik elke sessie van mijn re-integratie coach terugkrijg dat ik het gewoon moet doen, dat we aan de verwachtingen van de instanties moeten voldoen om te laten zien dat we goed bezig zijn, bekruipt er mij een ander gevoel. Gaat het hier nog wel over mij? En wordt er nog wel gekeken en geluisterd naar wat ik nodig heb? De vorm die mij wordt aangeboden voelt beperkt en als ik dit aangeef dan wordt hier geen gehoor aan gegeven. Volgens mij kunnen we toch wel stellen dat ik uiteindelijk de ervaringsdeskundige ben binnen mijn eigen leven? Maar deze bemoedigende gedachte wordt snel overwoekerd door een diep gevoel van schuld.

Ik voel mij schuldig. Doe ik het wel goed genoeg en doe ik überhaupt genoeg? Deze gevoelens raken mij diep en zorgen ervoor dat ik mij afvraag hoe ik hier in ben beland. Het voelt eerder als dat ik word bestraft dan ondersteund. Dat klopt niet helemaal toch? Waar deze fase een kans zou kunnen zijn tot het ontwikkelen van mijn nieuwe pad, voelt het eerder als een lijdensweg die wordt gevolgd alsof ik de hoofdpersoon ben van Big Brother. Waarin de buitenwereld het altijd beter schijnt te weten wat ik moet doen, wat goed voor mij is en wat ik absoluut verkeerd doe. Waarin het gevoel van schuld versterkt wordt, krimpt mijn zelfvertrouwen. Dit is toch de omgekeerde wereld?

Kon ik iemand maar overtuigen dat ik de vaardigheden heb om zelf mijn eigen kast te ontwerpen en deze helemaal weer op te bouwen. Uiteindelijk zet ik een meubelstuk in elkaar naar mijn eigen smaak, waar al mijn kleding weer netjes gevouwen in past. Ik zeg niet dat ik het helemaal alleen kan, ik heb hier zeker hulp bij nodig. Maar luister naar mij, denk met mij mee en durf met mij mee te vertrouwen op het proces. Zo kan ik weer rustig opbouwen naar een nieuwe eigen routine.